#OUDERZONDEN (1): WAAROM IK EEN GOEDE MOEDER BEN

#ouderzonden, ijdelheid, mom runs the city

Romina (Big City Life) en Annelore (Compleet Geluk) lanceren met #ouderzonden een blogchallenge waar bloggers worden uitgenodigd om 7 weken na elkaar een post te schrijven over het ouderschap met als houvast de hoofdzonden. Hoe pakken we het als ouder aan? For real. Zonder virtueel laagje perfectie erover.

Zoveel persoonlijks heb ik eigenlijk nog niet gedeeld op de blog. Deze uitdaging leek me het moment om een en ander prijs te geven over mijn leven als mama.

OUDERZONDE 1 ⎟ SUPERBIA – IJDELHEID

Wat maakt van mij een goede mama?

  • Mijn onvoorwaardelijke liefde. Zoals bij elke mama. Het is die constante warmte vanbinnen die me de kracht geeft om er elke dag voor te gaan. Offdays, stressdays, shitdays, die doen er allemaal niet meer toe sinds ik mama ben geworden. Even aan hem denken en alles wat verkeerd liep/ loopt, verdwijnt naar de achtergrond. Het moederschap leert veel relativeren. Focus op wat belangrijk is.
  • Ik geef hem vrijheid. Daarmee bedoel ik dat ik hem echt wel durf en kan loslaten zonder schuldgevoel. Van mij mag hij zijn horizon verruimen en zoveel mogelijk indrukken opdoen. Ik treed niet op als overbezorgde mama of dat laat ik hem alvast niet zien. 😉 Ik liet geen traantje op zijn eerste dag crèche maar was bijzonder fier op mijn klein mannetje. Na bijna 5 jaar is hij het ingelepeld dat zowel zijn mama en papa er vaak alleen op uit trekken om iets voor zichzelf te doen (sporten/ bijstuderen/ me-time) of alleen iets met z’n tweetjes. Dat doet hem geen verdriet, integendeel, dat sterkt hem om zelf ook ondernemend zaken alleen te willen doen. Dat keert dan wel eens als een boomerang terug wanneer hij zegt ‘Neen, mama, ik doe dat alleen.’ En dan lach ik eens stiekem, denk ‘Eigen schuld, dikke bult’, kijk ik beschermend over zijn schouder of hij het alleen wel kan en help ik waar nodig. Zijn mama. Voor eeuwig zijn redster in nood als hij het pad naar meer vrijheid kiest.

#ouderzonden, ijdelheid, mom runs the city

  • Je best doen is goed genoeg. Ik probeer hem aan te geven dat als je iets met passie doet en je alles geeft, je fier mag zijn op jezelf. Ook al is dat schilderij eerder een watervlek, ook al staat zijn naam in spiegelschrift, ook al lukt dat skaten (uiteraard) nog niet zo goed. Het feit dat je blijft proberen en in jezelf gelooft. Dat wil ik hem zoveel mogelijk meegeven. Zonder hem te overladen met complimenten. Zo probeer ik hem te leren in zichzelf te geloven zonder dat zijn mama en papa hem dat telkens hoeven te zeggen.
  • Aub en dankuwel! Beleefd zijn en respect tonen voor iedereen. Dat vind ik zo belangrijk. Ik heb het -tot ergernis toe soms- oneindig veel moeten herhalen maar nu weet hij als hij iets vraagt, dat ‘alsjeblieft’ het toverwoord kan zijn. En als hetgeen hij vraagt, niet kan, zal ik hem altijd uitleggen waarom. Het klinkt allemaal streng al ik het zo herlees. Langs de ene kant ben ik een losse mama, langs de andere kant stel ik regels in die gevolgd moeten worden. Een koordje waar hij met vallen en opstaan op leert dansen.
  • Ons bedtijdmoment is ons heilig. Hij kiest een boekje om voor te lezen en ik kruip volledig in het verhaal met verschillende stemmetjes en al. Dat ik hiervoor bewust naar de bibliotheek ga om het blijvend leuk te maken in aanbod, neem ik er graag bij. Hij kan het trouwens niet laten om me telkens nog het verhaal van het chipjesmonster te vragen om het slapengaan nog wat te rekken. En ik speel elke keer mee en vertel alweer een nieuwe variatie op dit zelfbedacht sprookje van een kleine jongen die teveel chips gegeten heeft.
  • Dat sprookje kwam er niet zomaar. Mijn zoontje en ik delen onze guilty pleasure. Een klein chipszakje samen crunchen, dat is ons smoefelmoment. Hij weet dat dit niet gezond is. Dat hij veel fruit en groentjes moet eten. En dat over die verplichte boterham ’s morgens ook niet gezeurd moet worden. Mijn zoon is zot van rode bieten, spruitjes en avocado. Dat hij dit allemaal vanzelfsprekend lust, maakt me blij. Dat hij dagelijks zijn koekje en snoep vraagt en krijgt, gun ik hem dus van harte.
  • Ik ben een goede mama. Meer uitleg hoeft daar eigenlijk niet aan gegeven te worden. In het begin was er die onzekerheid. Het zette mijn leven op z’n kop. Het vervulde me met de diepste oergevoelens. Het veranderde me ingrijpend. Ik vroeg me in het begin ook vaak af of ik het wel goed deed. Gelukkig verdween dat onzekere snel en zeg ik vandaag zonder stoefen dat ik een goede mama voor mijn zoon ben.

Benieuwd hoe andere bloggers het ouderschap beleven?  Neem dan hier een kijkje voor de volledige lijst met deelnemers!

#ouderzonden, ijdelheid, mom runs the city

Dit is heel persoonlijk natuurlijk. Ik ben wel benieuwd naar jouw verhaal. Wat maakt van jou een goede ouder? 

 

x FOLLOW ME x

FACEBOOKTWITTERINSTAGRAMPINTERESTBLOGLOVIN

 

2 gedachtes over “#OUDERZONDEN (1): WAAROM IK EEN GOEDE MOEDER BEN

  1. Josefien De Bock zegt:

    Zeer mooi en herkennbaar!
    Ik laat Emil ook op zijn eigen manier en tempo de wereld ontdekken. En ik ben er altijd als hij mijn toch nodig heeft of wanneer er iets niet lukt. Ik vind het een heerlijk gevoel te weten dat je als mama toch wel dé belangrijkste persoon bent in je kind zijn leven, en dat hij je altijd wel op een bepaalde manier zal blijven nodig hebben.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s