WAT IK LEERDE UIT EEN OBSTACLE RUN

Neptunus Run 2017 copyright Golazo Spartacus Series

© Golazo Spartacus Series

Nooit zou ik deelnemen aan een obstacle run. Lang vond ik dat dat niets met lopen te maken had. Teveel testosteron, gebrul en flauwekul. Maar toen kondigde Golazo aan dat de laatste der Spartacus Series van het jaar zou neerstrijken in mijn achtertuin. De ruwe omgeving rond het Fort Napoleon in Oostende zou als decor dienen voor de Neptunus Run. Zonder veel na te denken schreef ik me in, niet goed wetende waar ik aan begon.

2017 is niet echt mijn meest fantastische loopjaar geworden. Ik liep in februari een blessure op, moest de halve marathon in Parijs afblazen en bleef maanden sukkelen met pijn aan mijn rechterlies. Het is pas sinds september – na een succesvolle en pijnvrije 14km tijdens de Ostend Night Run- dat ik terug vertrouwen kreeg in wat dat lijf van mij allemaal kan. Ik vond het nog te vroeg om met de leden van mijn loopclub aan de halve marathon in Ploegsteert (11/11) deel te nemen. Maar toen ik de herlocatie van de Neptunus Run vernam, wist ik dat dit de challenge was die ik nodig had om het loopjaar in stijl af te sluiten. Wat leer je nu allemaal uit zo’n eerste deelname?

1.IT IS NOT A RACE

Het parcours is veel te zwaar om je te focussen op een scherpe tijd. Je moet kilometers lopen in zacht zand, met zakken van 20 kilo sleuren, klimmen, bukken, springen, rollen en weer opstaan. Het tot een goed einde brengen, is al een overwinning op zich en ook op jezelf.

2.YOU NEVER RUN ALONE

Sommige obstakels zijn echt niet van de poes. De rampen waar je op moet zien te geraken zijn als niet-getrainde vrouw (quasi nul armspieren) vaak te hoog en/of te steil om alleen op te geraken. Obstacle runs zijn daarom echt een groepsgebeuren. Ik startte met een bevriend stel en nog een vriendin met haar zus. En toen bleek fellow blogger Bert ook in onze wave te zitten. Stilzwijgend wisten we dat we elkaar gedurende gans de run niet uit het oog zouden verliezen.

Neptunus Run 2017

© Golazo/ Spartacus Series/ Argophotography.be

De ene keer had de ene wat voorsprong op de andere maar bij elk obstakel hielden we elkaar in het oog en hielpen we elkaar waar nodig. Maar wat ik niet verwacht had, was dat zoveel onbekende krachtpatsers – die best een scherpe tijd konden neerzetten- ook altijd even stopten om andere sukkelende medemensen over een ramp te krijgen.

3.KEEP THE FAITH

Na de eerste kilometer had ik het al gehad. Die route in het zachte zand leek oneindig en die eerste chicken run deed ik zo voorzichtig, uit schrik verkeerd te vallen. En toen draaide ik mijn mentale knop om. Of je denkt bij elke hindernis ‘oh, nee’ of je pept jezelf op en brult ‘komaan, yes, you can!’ Vanaf dan ben ik beginnen genieten. Tussen twee aanhalingstekens want met een wind van 7 beaufort die pal uit zee kwam, werden we bijna permanent gezandstraald.

Neptunus Run 2017

© Golazo/ Spartacus Series/ Argophotography.be

Maar de mindset bleef goed, bij elke stap voelde ik me net dat tikkeltje meer badass worden. En zelfs dat stukje tot op de romp in zout water door de dokken, deed ik zonder aarzelen. En ik vond het nog geweldig plezant ook.

4.KEEP ON SMILING

Iedereen zit in hetzelfde schuitje en je moet er door. Better look en feel good while doing it! Je hebt groepen die zich uitdossen in superheroes of mannen in loopoutfit met een string erover.

Neptunus Run 2017

© Golazo/ Spartacus Series/ Argophotography.be

Zoek naar de Gladiator of die Vuil Janet, je komt hen bij een volgende obstacle run zeker tegen. Het leven is al serieus genoeg. Obstacle runners zijn sowieso al een beetje loco, dus ambiance verzekerd in dergelijk gezelschap.

Neptunus Run 2017

© Golazo/ Spartacus Series/ Argophotography.be

Maar ook de organisatie doet er alles aan om de sfeer zo leuk en gek te houden. Ludieke opwarmingsacties aan de start van elke wave en opzwepende beats om je warm te dansen. Ik heb de kou, de wind en de regen zeker gevoeld maar ik heb me geen moment afgevraagd of beklaagd waarom ik deelnam. De dagen voordien waren erger dan het moment zelf. Echt waar!

5.A RUN TO REMEMBER FOREVER

Dat is het echt wel geweest voor mij. Ik ben mezelf daar op het strand tegen gekomen. Dat gevecht met de kou en de wind was zo intens. Die obstakels waren niet mijn sterkste punt, maar ik heb ze tot één na allemaal fysiek kunnen doen en ook gedaan. (Ik denk dat ik zelfs iets te enthousiast was, want mijn benen staan vol blauwe plekken.) De loopstukken daarentegen gingen zo vlot. Ik stak mensen voorbij en besefte dat ik echt wel terug back on track ben. Die Neptunus Run gaf me het vertrouwen dat ik klaar ben om een nieuw loopdoel te durven stellen.

Neptunus Run 2017 met Bert van BertnBreakfastblog

Met Bert aan de finish

Dus bedankt Tamara, Cliff, Julie, Anouk en Bert! Heel blij dat ik deze zotte run met en door jullie kon beleven! We kicked ass!

Neptunus Run 2017

Tussen twee plonsjes door met buddies Tamara en Cliff, © Natacha Capitaine

Kriebelt het zelf om deel te nemen? De nieuwe data voor 2018 kan je hier vinden.
Meer foto’s bekijken van de Neptunus Run 2017, kan je hier.

x FOLLOW ME x

FACEBOOKTWITTERINSTAGRAMPINTERESTBLOGLOVIN

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s