Back to back ⎟ Gedachten van een loopster uit blessure.

Wat ik geleerd heb uit mijn blessure.Ondertussen is iedereen (enfin, de trouwe lezers toch) op de hoogte van mijn blessure debacle dat ergens begin februari dit jaar begon. Ik was in volle voorbereiding voor de Semi de Paris (21km) en behoorlijk enthousiast. En dan. Gebeurt. Het! Je gaat door ook al voel je een pijntje, je ontkent dat er wellicht meer aan de hand is want de finishlijn en je doel is in zicht. 

Tot je niet meer deftig in en uit je wagen kan stappen zonder je slechte been manueel op te heffen, draaien in je bed zo pijnlijk is dat slapen al lang niet meer lukt en je je kleuter de wildebras laat uithangen want inhalen of achterna hollen, lukt toch totaal niet meer. Ja, het is erg geweest. In het koppeke vooral. Zeker die eerste weken. Parijs was zo dichtbij.

Keep calm Injured Runner may bite

En mijn entourage heeft het mogen horen, maar op de blog spande ik bewust geen klaagzang. Er zijn dipjes geweest en vreetbuien omdat mijn dierbare hobby plots wegviel. Frustraties om wat ik na 3 maanden rust niet meer kon. Ik geef het allemaal toe! De draad van het lopen pikte ik al lang terug op om vast te stellen dat dat pijntje in de lies eigenlijk nog niet volledig genezen was of is. Nazicht bij een sportarts met foto wees uit dat er eigenlijk niets te zien is! Een ontsteking te licht om zich kenbaar te maken zorgt voor remblokken aan mijn loopbenen. Veel stretchen en mijn benen sterker maken met specifieke oefeningen bij de kinesist, maken het mij nu terug mogelijk om vlot 10 km te lopen. En weet je, even was ik daar niet helemaal blij mee. Want ik was toch een halve marathonrunner? Ik moest en zou in 2017 toch nog ééntje ergens lopen uit revanche!

En toen was ik mezelf en mijn geldingsdrang beu! Carpe diem, trut! Je hebt je hobby terug, geniet er gewoon van. Met volle teugen. De rest komt later. Of niet.

Wat ik bedoel: ik stelde me terug de vraag:

“Hela moederken, WAAROM loop jij?”

Toen ik startte met lopen, zat ik echt in een mentale dip en ging ik bewegen om los te laten. Met resultaat. Ik voelde me steeds beter en gaandeweg werd het echt mijn happypil! Lopen maakte me gelukkig. Lopen hielp me om dingen van me af te zetten. Lopen bracht me inzicht en inspireerde me tot het doen van straffe dingen. Jammer genoeg was ik dat wat uit het oog verloren. Door altijd maar beter en sneller te willen worden. En maar vergelijken met anderen. Na bepaalde loopjes zelfs niet echt tevreden te zijn over mijn tijden. Ik vond me gewoon steeds te traag.

Weet je, eigenlijk kwam die blessure net op tijd. Een wake-up call! Die periode zonder lopen was klote maar er bestaan ergere zaken in het leven. Ik besef dat ik mijn beide pollekes mag kussen dat ik nu terug in mijn loopschoenen mag springen en huppelen.

Wat ik geleerd heb uit mijn blessure.

Dus, wat is het plan verder voor 2017?

Er is geen! Volgende week loop ik met een tiental mama’s wel de Ostend Night Run. Een jaarlijkse traditie en het perfecte moment om voor en na de wedstrijd nog eens bij te praten. Ik loop 14km. Zonder chrono. Op gevoel. Voor de fun. Met loopmama Myriam aan mijn zij.

De halve marathon hou ik dit jaar voor bekeken. In juli dacht ik daar nog anders over. Toen vertelde ik Lien van de blog Fit met Lien enthousiast dat ik er terug wou staan in november (21km) voor Ploegsteert.

Ik met Lien van de blog Fit Met lien

One tot One met Lien Robberechts van Fit met Lien

Maar echt? Ik wil nu even genieten van het gewoon kunnen en mogen lopen. Zonder schema die me oplegt zoveel km te lopen in een week, tegen dat bepaald tempo en tussen bepaalde hartslagzones.

Gewoon happy te zijn, na elke run. Toen ik vernam dat de Neptunus Obstacle Run naar Oostende kwam, aarzelde ik niet en schreef me spontaan in. 10 kilometer door de duinen en het zand, vechten tegen de wind (en wellicht regen) plus 25 obstakels overwinnen. Waarschijnlijk ook vechten tegen en met jezelf.
Nog nooit eerder gedaan. Afzien ga ik. Dit gewoon tot een goed einde brengen, zie ik als een mooie aflsuiter en overwinning op dit blessurejaar.

Hoe ver en waar de loopschoenen in 2018 me zullen brengen? Dat zien we dan wel weer. 😉
Don’t worry, run happy!!

Wat ik geleerd heb uit mijn blessure.

 

 

6 gedachtes over “Back to back ⎟ Gedachten van een loopster uit blessure.

  1. Sofinesse zegt:

    Chapeau! Blessures zetten je inderdaad met beide voeten op de grond. Maar nu ze maar niet opgelost geraakt, begin ik wel heel ambetant te worden. Ik zit niet meer zo goed in mijn vel en ook mentaal mis ik die loopjes enorm, het kopje geraakt niet meer leeg. Maar je hebt 100% gelijk. Ik hoop dat ik snel van ‘don’t worry, run happy’ kan doen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s