Hoe 1 RAK voor mij een wereld van verschil maakte!

Random Acts of Kindness: een getuigenis

Photocredits: Tim Marshall

Op 17 februari is het Random Acts of Kindness (RAK) Day. Een dag in het leven geroepen om goede, onbaatzuchtige handelingen te vieren en aan te moedigen. Vorig jaar beleefde ikzelf een ongelooflijke RAK.  Uit dankbaarheid deel ik die n.a.v. RAK dag graag op de blog. Om te tonen dat je door goed te doen, wel degelijk een wereld van verschil kan maken!

Ergens in oktober trok ik met zoonlief naar Brussel voor een kidsproof blogevent. Met de wagen en veel moed reden we naar de hoofdstad. Het weer viel tegen, het regende, veel wolken en weinig zonlicht. Ik ben geen held op de weg, dus ik was blij toen ik mijn wagen kon parkeren op wandelafstand van het gebeuren.
Toen ik uitstapte, viel de regen met bakken uit de hemel. Snel die buggy eruit maar Timon weigerde erin te gaan zitten. Typisch. Wat ik niet door had, was dat mijn klein handtasje openstond en door me op te jagen omgekeerd hing langs mijn schouder. Al vloekend binnensmonds zette ik Timon in zijn buggy. Deze handeling leidde tot het vallen van mijn GSM uit de openstaande handtas. Op de straatstenen … het scherm in twintig barsten. Alweer vloeken deze keer oeps … te laat. ‘Je mag dat niet zeggen, mama!’ ‘Dat is waar’ mompelde ik terwijl ik kleddernat de buggy vooruit duwde.
Eens in het Kindermuseum – wat dus absoluut eens de moeite is om te doen als je in Elsene bent- konden we opdrogen en viel de stress gelukkig van me af. De mobilofoon werkte nog, ik moest alleen opletten -auw, mijn vinger – voor het scherm dat scherpe kantjes had gekregen door de barstjes erin.

Enkele plezante uurtjes later -het was ook gestopt met regenen- keerden we enthousiast terug naar de auto. Aangekomen zocht ik in mijn handtas, geen autosleutel. Ik zocht verder in mijn jas, weer geen autosleutel. Het begon me te dagen dat ik zo stom was geweest om me zodanig op te jagen in die kapotte gsm en de hevige regenval, dat ik niet rondgekeken had om te zien wat er nog allemaal uitgevallen was. En dat bleek niet alleen mijn autosleutel te zijn maar dus ook een klein vierkantig geldbeugeltje met al mijn bankkaarten.

F***K x 1000, ging het door mijn hoofd.

Maar ik hield me gedeisd want ik wilde Timon niet bang maken door paniekerig gedrag. Oké, helder denken. De wagen die stond er nog. Er was niemand mee weggereden. Thank god! Als een gek begon ik te zoeken op de grond, langs de goot, onder de wagen, maar niks nada. OH MY, hier stond ik in het Brusselse ver weg van huis, met een kleine en een buggy, 17H en het begon donker te worden… Wat moest ik doen? Bij de wagen blijven, want iemand had mijn autosleutel en kon er dus nog mee wegrijden. Plan B, bellen naar mijn vriend om de reservesleutel vanuit Oostende te komen brengen? Oela, nog efkes verder nadenken en rondkijken.

Toen zag ik een papiertje wapperen tussen een van mijn ruitenwissers. Daar stond het dan handgeschreven in kinderhandschrift op een blaadje van een Atomaschriftje:

Random Acts of Kindness: een getuigenis

Adres en familienaam zijn bewust onleesbaar gemaakt om privacy redenen.

Ik zweer het je, ik stond ei zo na op huilen. Van geluk en ongeloof. Ik was slechts op enkele huisnummers verwijderd van mijn reddende engel. Helemaal overstuur belde ik aan. Een lieve dame – haar mama – opende vriendelijk de deur en vertelde me dat haar dochter  en man alles gevonden hadden. Hoe ze er samen achter kwamen dat de autosleutel matchte met de auto die ernaast geparkeerd stond. Hoe ze me via de naam op de bankkaarten gezocht hadden op facebook en me via messenger hadden proberen te bereiken. Dat ze vaak in Oostende zijn en de mama per toeval al op mijn blog was komen kijken. Ik van mijn kant kon van de euforie en blijdschap moeilijk mijn woorden vinden in het frans. Hoe dankbaar ik was ten opzichte van hun dochter en ook hoe zij als ouders met de situatie omgingen. Het meisje en de vader heb ik jammer genoeg niet persoonlijk ontmoet, ik wou haar nog een zakcentje geven als blijk van waardering maar dat wilde de mama niet. Ze hadden iets gedaan wat ze vanzelfsprekend vonden. Ik nam afscheid en ben vergeten hoeveel keer merci ik heb gezegd.

Op terugweg in de Brusselse file zag ik dat haar vader me was beginnen volgen via Twitter. Dus bedankte ik ook hem virtueel met een tweet. De ganse rit naar huis spookte het gegeven door mijn hoofd: hoe het ook anders had kunnen aflopen. Stel je voor dat ik in die straat zou gekomen zijn en mijn auto verdwenen was. Wat dan? Ik moest en zou iets terugdoen. Want het steekte. Dit gezin had me veel ellende en kopzorgen bespaart. Dus gebruikte ik diezelfde avond een van mijn kaarten en liet ik een bos bloemen en chocolaatjes  als verrassing naar hen toesturen. Uit appreciatie voor zoveel eerlijkheid en goedheid.

Een klein, lief gebaar kan een grote impact hebben en kan iemands dag echt goedmaken. In mijn geval meer dan goed!

Soms denkt een mens, de wereld gaat naar de kloten. En soms maak je iets mee waardoor je er terug in gaat geloven. Zomaar iets doen, om goed te doen. De deur openhouden als je een mama met buggy in de verte ziet aankomen, een oudje helpen oversteken, een onbekende een complimentje geven, … Hoe groot de wereldproblemen ook mogen zijn, laat ons berusten in het feit dat wij een -al is het maar een piepklein- verschil kunnen maken door vriendelijk, attent en liefdevol in de wereld te staan.  Niet enkel vandaag maar alle dagen. Zoals Elise de Rijck het in haar RAK boek beschrijft: 1 RAK per keer, want 1 persoon gelukkig maken kan de wereld veranderen. Misschien niet de hele wereld, maar wel zijn of haar wereld!

PS: Si par hasard, Emilie et parents, vous lisez ce message: vous m’avez vraiment sauver ce jour là! Je ne sais pas autant vous dire comment je suis reconnaissante de votre acte de noblesse. Notre petite histoire, je l’ai mis sur mon blog pour montrer que le monde ne tourne pas vraiment à l’envers tant qu’il existe des gens comme vous! xxx

3 gedachtes over “Hoe 1 RAK voor mij een wereld van verschil maakte!

  1. Papa toch zegt:

    Wat een prachtig verhaal. Ik wist niet dat er een RAK-dag bestond laat staan een RAK-boek. Het is een prachtig idee en een mooie gedachte om naar te leven. Veelal zijn we vooral met onszelf bezig, iets meer de oogkleppen afzetten en we kunnen in de prachtige leefwereld van anderen meekijken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s